"รัฐของเราเป็นเมืองท่าขนาดใหญ่ในแถบนี้ย่อมเป็นที่หมายปองของผู้ละโมบโลภมากเสมอ ความไม่สงบบังเกิดขึ้นทั้งจากภายในและภายนอก แต่ขอพวกท่านจงวางใจ เราไม่นิ่งเฉยต่อเรื่องนี้แน่”

ราชินีฮีเจา (จารุณี  สุขสวัสดิ์) – เป็นกษัตริย์ที่เป็นสตรีพระองค์แรกแห่งรัฐลังกาสุกะมีบุคลิกอ่อนนอก แข็งใน กล้าหาญ อดทน ไม่ยอมแพ้ในเรื่องใด ๆ เป็นนักการเมืองที่ทันเกมคน ปกครองบ้านเมืองด้วยความเข้มแข็งไม่แพ้เพศชาย แต่ก็แฝงไว้ด้วยเมตตาธรรม

“กองถ่ายนี้หรือคะ บรรยากาศกองถ่ายนี้ก็สนุกดีค่ะ เพราะว่ามีคนทำงานเยอะแยะไปหมด และทุก ๆ คน ทุก ๆ ฝ่ายก็ตั้งใจทำงานในส่วนของตนกันอย่างดีมาก ๆ มีน้อง ๆ ที่น่ารัก มีนักแสดงเยอะมาก แต่ตัวเองเนี่ยไม่ค่อยได้มีโอกาสไปร่าเริงเกินขนาดนักนะคะ เพราะศีรษะก็หนักแล้วค่ะ (พูดถึงเครื่องสวมศีรษะและเครื่องแต่งกายที่อลังการมาก) เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายก็หนักเหมือนกันค่ะ พอใส่แล้วก็จะเหมือนถูกบังคับให้ต้องนิ่ง ๆ ไปโดยปริยายน่ะค่ะ”

"สงครามให้กำเนิดความสูญเสียไม่จบสิ้น”

เจ้าหญิงบิรู  (ณัฐรดา อภิธนานนท์) - บุคลิกอ่อนโยน เงียบขรึม ไม่ชอบพูดมาก เก็บความรู้สึกภายในใจ มีความเป็นศิลปินมากกว่านักรบ มีความสามารถทางการทูต สื่อสารได้หลายภาษา

“ยากค่ะ ยากที่การแสดงอารมณ์ เพราะว่าบิรูเขาจะไม่ค่อยพูดมาก ต้องมีอารมณ์แบบเศร้า  แต่ว่าแจ็คกี้นี่เป็นคนหน้ายิ้ม นิดเดียวก็จะดูเป็นยิ้ม ก็เลยต้องแบบเศร้าเราต้องทำอารมณ์ที่หน้า คำพูดไม่ค่อยเท่าไหร่ สมมติพูดอยู่แค่ประโยคเดียว แต่ว่ามันเหมือนแบบอุ๊ย...ง่ายท่องแล้วสคริปต์ พอไปถึงจริง ๆ อุ๊ย...มันยากจังเลย มันต้องทำอารมณ์ มันต้องอะไรอย่างนี้ พยายามไม่ให้หลุดบ่อย”

"เราทำในสิ่งที่เราอยากทำได้เพียงบางครั้งเท่านั้น แต่นอกนั้นเราทำในสิ่งที่ต้องทำเสมอ”

เจ้าหญิงอูงู  (แอนนา  แฮมบาวริส) - บุคลิกร่าเริง กล้าหาญ พูดจาฉะฉานเหมือนชาย คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ไม่เก็บความรู้สึกไว้ภายในนาน  มีความสามารถในการต่อสู้มากที่สุดในบรรดาสามศรีพี่น้อง

“จริง ๆ ก็ไม่เลยนะคะ เพราะว่าแอนนาพยายามจะไม่กดดันมากกว่าค่ะ ทำงานสบาย ๆ อะไร ๆ มันก็คงจะดี ไม่ค่อยซีเรียสอะไรมาก คือแอนนาไม่อยากไปเกร็ง หรือว่าไปคิดมากมายเกินไป คือเขาสั่งมายังไง แอนนาก็พยายามทำตรงนั้นให้ดีที่สุด พอผ่านไปได้เราก็โอเคแล้ว เพราะว่าถ้าแอนนาไปเกร็งมาก แอนนาจะรู้ตัวเองเลยค่ะว่ามันจะออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ส่วนที่ได้มาแสดงกับพี่ ๆ นักแสดงเก่ง ๆ ทั้งนั้นเลยเนี่ยรู้สึกกดดันมั้ย แอนนาก็อาจจะมีนิดหนึ่งนะคะ แต่จะรู้สึกดีซะมากกว่า เพราะว่าพี่ ๆ เขาก็ช่วยแอนนาไปในตัวไงคะ แอนนาก็จะดูพี่ ๆ เขาเป็นตัวอย่าง ก็คือได้พี่ ๆ เขาเป็นตัวอย่างในการแสดงไปในตัว ก็ไม่ได้กดดันอะไรมากเลยค่ะ”

ผู้พิทักษ์แห่งลังกาสุกะ - ทุกหยาดโลหิต อุทิศให้ลังกาสุกะ

“สำหรับข้า การได้รับใช้แผ่นดินลังกาสุกะ ถือเป็นเกียรติแก่ชีวิต”

ยะรัง (ชูพงษ์ ช่างปรุง) - นายทหาร ลูกเลี้ยงของอำมาตย์ยะหริ่ง มีความกล้าหาญ ฉลาด ตรงไปตรงมา เก็บความรู้สึกได้ดี ใจเย็น มีฝีมือด้านการรบ จึงได้รับความไว้ใจในการเป็นทหารเอกของลังกาสุกะ

“ในส่วนของดราม่าก็เยอะขึ้นมากครับ ส่วนมากก็จะไม่ค่อยพูดถึงความสนุกสนานของยะรัง คือยะรังต้องเป็นคนที่นิ่ง เงียบขรึม เป็นผู้นำอะไรอย่างนี้ จะออกไปแนวแบบดราม่านิ่ง ๆ จะแสดงออกทางสีหน้ามากกว่าไดอะล็อกที่พูดนะครับ ก็รู้สึกว่าเล่นยากพอสมควร เพราะว่าจะต้องใช้แอ็คติ้งสื่อมากกว่าไดอะล็อกพูดครับ”

“ข้าคือ อับดุล กาฟูร์ โมไฮดิน แขกเมืองของลังกาสุกะ”

เจ้าชายปาหัง (เจษฎาภรณ์  ผลดี)  - เป็นเจ้าชายรูปงามแห่งรัฐปาหัง อภิเษกสมรสกับองค์หญิงอูงู เพื่อเสริมสัมพันธ์ไมตรีระหว่างรัฐลังกาสุกะกับรัฐปาหัง มีบุคลิกที่ดูสง่างาม เฉลียวฉลาด

“ในส่วนของดราม่าก็เยอะขึ้นมากครับ ส่วนมากก็จะไม่ค่อยพูดถึงความสนุกสนานของยะรัง คือยะรังต้องเป็นคนที่นิ่ง เงียบขรึม เป็นผู้นำอะไรอย่างนี้ จะออกไปแนวแบบดราม่านิ่ง ๆ จะแสดงออกทางสีหน้ามากกว่าไดอะล็อกที่พูดนะครับ ก็รู้สึกว่าเล่นยากพอสมควร เพราะว่าจะต้องใช้แอ็คติ้งสื่อมากกว่าไดอะล็อกพูดครับ”

“จงปล่อยให้ทุกอย่างจบสิ้นที่ตัวเจ้า แล้วเจ้าจะเข้าใจความว่างของชีวิต”

ปารี (อนันดา  เอเวอร์ริ่งแฮม) - บุคลิกเคร่งขรึม ซึมเศร้า โกรธแค้นเพราะความแค้นที่ถูกปลูกฝัง แต่ในส่วนลึกยังมีนิสัยที่มีเมตตา เก็บอารมณ์ไว้ภายใน ไม่เปิดเผยออกมา หากรักใครก็จะไม่ยอมบอก ผ่านความลำบากในการฝึกวิชาดูหลำจนแก่กล้า และเป็นผู้นำของชาวเลในการสู้รบกับเหล่าโจรสลัดอย่างอาจหาญ

“วิชาดูหลำคือการรวมพลังคนเข้ากับพลังปลา สัตว์และมนุษย์ทุกคนล้วนเกิดมาพร้อมตัณหา ตัณหาของปลาคืออาหาร ตัณหาของคนคือ ราคะ อำนาจ ความเกลียด ความโลภ ความแค้น”

“แตกต่างมากเลยครับ พูดถึงว่าบทน่ะดี เพราะว่าจริง ๆ แล้วเราอายุวัยนี้แล้วจะไปมัวทำหน้าใส หน้าหวาน ผ่านมา 400 กว่าเรื่องมันปกตินะครับ ไม่มีใครเขาอยากดู แล้วเป็นนักแสดงมันก็ต้องทำอะไรที่มันยากขึ้น ทำง่ายลงมันก็ไร้ค่า ใช่ไหม ก็ต้องทำอะไรที่มันยาก แล้วก็เป็นตัวอย่างของนักแสดงว่าอย่างนี้ ก็เมื่อบทมันเป็นอย่างนี้ คุณจะทำได้ดีหรือเปล่า คุณจะเป็นกระเบนขาวได้ไหม เพราะเขาไม่ได้จ้างให้คุณมาเป็นสรพงษ์ สรพงษ์เอาไว้เบื้องหลังน่ะครับ แต่ก็คุณจะต้องเป็นตัวกระเบนขาวในเรื่องให้ได้”

"อาจารย์ ปืนใหญ่มหาลาโลของข้าจะไม่แพ้มหาปืนใหญ่ของท่านแน่นอน”

ลิ่มโต๊ะเคี่ยม (จักรกฤษณ์ พณิชย์ผาติกรรม) - ชาวจีนผู้กล้าหาญ รักการผจญภัย กล้าได้กล้าเสีย แต่ไม่โผงผาง สุขุม ไม่โกรธง่าย เป็นนักวางแผนและนักประดิษฐ์ที่ดี เป็นกุญแจสำคัญในการประดิษฐ์ปืนใหญ่เพื่อสู้รบกับฝ่ายโจรสลัด

“บรรยากาศในกองถ่ายในการร่วมงานกัน เป็นบรรยากาศที่ดีแล้วก็เหมือนมีความเป็นพี่น้องอยู่ในกองถ่ายทุกคนมีความรับผิดชอบ เอื้ออาทรต่อกัน และโดยเฉพาะการร่วมงานกับคุณนนทรีย์ นิมิบุตรเนี่ย ทำให้ผมมีความประทับใจในตัวเขาและหลาย ๆ อย่างที่ผมได้รับจากพี่อุ๋ยเลย คือความรู้ที่สามารถนำไปประกอบอาชีพได้จนตลอดชีวิต โดยเฉพาะเรื่องของการรับรู้และรู้สึกในเรื่องของอารมณ์การแสดงตัวเองตามบทละครตัวนั้น ผมเองอาจจะไม่สามารถที่จะมีความรู้พอที่จะตีความรู้สึกได้ออกจากตัวหนังสือที่เขียน ผมอ่านไปผมก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่สิ่งที่คนที่ทำให้ผมรู้สึกได้ตามตัวอักษรนั่นคือพี่อุ๋ย ทำให้ผมมีอารมณ์ร้องไห้ได้ โกรธ เกลียด เคียดแค้น หรือสนุกสนานไปกับบทที่ผมต้องเล่น นั่นคือการใช้ชีวิตในกองถ่ายที่สนุกมากครับ”

“สิ่งที่พี่ทำ ถึงแม้จะช่วยชีวิตข้า แต่ทำลายชีวิตอื่นอีกมากมาย ให้ข้ายอมตาย ดีกว่าที่จะให้พี่สร้างอาวุธร้ายให้กับคนชั่ว”

““ชีวิตข้าเป็นของเจ้าแล้ว”

บินตัง (เมสิณี  แก้วราตรี) – คนรักของปารี มีบุคลิกร่าเริง หัวเราะง่าย แต่เมื่อถึงเรื่องความรัก ยังหัวเก่า เก็บซ่อนความรู้สึก ชะตากรรมทำให้เธอต้องพรากจากคนรัก อันเป็นเหตุให้ปารียิ่งแค้นพวกโจรสลัดมากขึ้น

“ฉากที่ต้องดูให้ได้ ถ้าถามผม ๆ จะไม่เอาใจหนังตัวเอง แต่ผมจะบอกว่าทุกฉาก ๆ เพราะว่าทุกคนตั้งใจแล้วก็ร่วมกันทำงานอย่างเต็มที่ เพราะว่าฉากผม ผมก็อยากดูของผม คนอื่นก็อยากดูของเขา แต่ว่าพอพวกเรามาร่วมกัน ก็เลยอยากจะดูทั้งเรื่องเลยครับ”

“คราวนี้ข้าลงมือเอง ท่านวางใจเถอะ”

อีกาดำ  (วินัย  ไกรบุตร) - หัวหน้าโจรสลัด ที่คอห้อยสร้อยเขี้ยวปลาฉลามพวงใหญ่ ไม่ใช่คนเลวโดยสันดาน แต่สถานการณ์ทำให้เลว และเกิดติดใจในอำนาจของความเลว เป็นมือขวาของเจ้าชายราไว ในการทำศึกกับแคว้นลังกาสุกะ

“จริง ๆ แล้วคือชอบอยู่แล้วที่ได้เปลี่ยนบทบาท ไม่ได้ติดว่าต้องเป็นพระเอกนะ เป็นพระเอกเราก็ไม่รู้สึกนะ เฮ้ย...เราต้องเป็นพระเอกตลอดไป มีบทร้ายบ้าง บทพระเอกบ้าง หรือบทตัวเด่นเป็นตัวสำคัญ เราก็มีความสุขที่ได้เล่น เราเป็นนักแสดงเราอยู่ในวงการบันเทิงมันต้องให้มันไปตามสเต็ปของมัน มันก็ฝืนไม่ได้ มันยุคใครยุคมัน ก็พยายามจะดูบทที่เหมาะสมกับตัวเอง แล้วก็เหมาะกับความสามารถที่จะเล่น แล้วก็เหมาะกับคาแร็คเตอร์หรือว่าอะไรที่แปลกออกไปที่เรายังไม่เคยเล่นครับ”