อนันดา เอเวอริ่งแฮม

เมนูยอดนิยม

+ โปรแกรมหนัง

+ หนังไทยในต่างแดน

+ หนังที่กำลังถ่ายทำ

+ หนังที่ฉายไปแล้ว

หนังที่กำลังฉาย

ว้อ...หมาบ้ามหาสนุก

เฟรนด์ชิพ .. เธอกับฉัน
บทวิจารณ์

หนังเตรียมฉาย

หนึ่งใจ ..เดียวกัน
7 สิงหาคม

หนุมานคลุกฝุ่น
12 สิงหาคม

โลงต่อตาย
21 สิงหาคม

อาข่าผู้น่ารัก
21 สิงหาคม

บุญชู ไอ - เลิฟ - สระ - อู
28 สิงหาคม

เทวดาตกมันส์
4 กันยายน

POPULAR

โปรแกรมหน้า ..วิญญาณอาฆาต

พิพิธภัณฑ์หนังไทย

บทสัมภาษณ์ อนันดา เอเวอริ่งแฮม

copyrights ©thaicinema.org (การนำข่าวไปตีพิมพ์ต่อ)

โดย ณัฎฐ์ธร กังวาลไกล

ข่าวอนันดา ได้รับการคัดเลือกเข้าร่วมโครงการดาวรุ่งแห่งเอเชียของปูซาน

ข่าวที่คาดการณ์ว่าเขาจะเป็นดาราโกอินเตอร์ก่อนหน้านี้

Courtesy of Ananda Everingham

ถ้าพูดถึงนักแสดงไทยที่น่าสนใจในระดับนานาชาติ ก็ดูเหมือนจะไม่มีกี่คน และชื่อแรกๆ ที่หลายคนนึกถึงอาจรวมถึงชื่อของเขาคนนี้ ชายหนุ่มวัย 25 ปี ผู้ที่ก้าวจากขวัญใจวัยรุ่นสู่การเป็นนักแสดงขายฝีมือ จากผลงานหนังอย่าง“อันดากับฟ้าใส” สู่หนังสยองขวัญที่ทำเงินทั่วเอเชีย “ซัตเตอร์ กดติดวิญญาณ” ข้ามไปหาหนังสิงค์โปร์อย่าง “Febuary 29”และ “Pleasure Factory” รวมถึงหนังอินดี้ทุนต่ำอย่าง “ดึกแล้วคุณขา” หนุ่มลูกครึ่งออสเตรเลีย-ลาวคนนี้ได้ชื่อว่าพิถีพิถันในการเลือกบทเป็นพิเศษ และเลือกแสดงหนังสักเรื่องเพราะบทมากกว่าค่าตัว และเป็นคนที่ทุ่มเทและอินเข้าไปกับบทบาทที่เขาได้รับแต่ล่ะครั้งอย่างเต็มที่ มากกว่าที่นักแสดงไทยหลายๆ คนจะทำกัน

ทำไมถึงเลือกที่จะมาเป็นนักแสดงครับ เป็นความใฝ่ฝันเลยหรือเปล่า?
ไม่ใช่เลยนะ มันเหมือนเป็นจังหวะของชีวิต เราไม่ได้ใฝ่ฝันที่จะเป็นนักแสดง ไม่ได้เข้าใจด้วยซ้ำว่าการแสดงคืออะไร ไม่ได้มีความสนใจในวงการทางด้านนี้เลย แต่พออยู่กับมันนานๆ ค่อยๆ ซีเรียสกับมัน เราก็เห็นว่าถ้าจะทำ ก็จริงจังกับมันหน่อย ค่อยไปเรียนไปอะไร ตอนแรก ๆ มันมาจากการที่เราเป็นเด็กดื้อ เรามีปัญหาเยอะ มีปัญหาครอบครัว ปัญหาเรียน ปัญหาอะไรแบบนี้ แล้วก็มีอยู่ช่วงหนึ่ง พ่อเขาจะส่งเราไปเรียนที่อินเดีย เป็นโรงเรียนประจำ ในช่วงเวลาหนึ่งอาทิตย์ ก่อนที่เรารอจะไปเรียน ก็มาเจอคุณมิ่งขวัญ แสงสุวรรณ ตอนนั้นเราทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารของพ่อ คุณมิ่งขวัญก็มาถามดื้อๆ ว่าอยากเป็นนักแสดงหรือเปล่า คือตอนนั้นเราก็แล้วแต่ ยังไงก็ได้ เขาก็ตกลงว่าถ้าสมมุติผมคุยกับพ่อคุณ ให้อยู่ที่นี่ต่อได้ จะยอมเซ็นสัญญากับเขาไหม? เราก็โอเค ตอนนั้นเราติดเพื่อนติดอะไรอยู่ เราก็ยอมเซ็นสัญญาไป

การเลือกแสดงหนังเรื่องต่อๆ มาเป็นความบังเอิญด้วยหรือเปล่าครับ?
ช่วงแรกๆ น่ะใช่ เป็นเรื่องของความบังเอิญหมดเลยล่ะ พอไปสักพักหนึ่ง เราได้เจอคนดีๆ อย่างเช่นหม่อมน้อย(ม.ล.พันเทว์นพ เทวกุล) พี่อ๊อฟ (พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง) พี่แดง (ธัญญา วชิรบรรจง) คือคล้ายๆ อยู่ในครอบครัวของหม่อม เป็นกลุ่มเดียวกัน พวกนี้เขาก็คอยนำทางให้ ให้คำแนะนำ หลังจากนั้นมา 3-4 ปี พอได้ทำงานไปเรื่อย มันไม่ใช่เราแสดงเก่ง หรือไม่ได้ถึงขั้นว่ามีพรสวรรค์ มันเหมือนกับรสนิยมของเรา มันเริ่มมาทางด้านหนัง ช่วงวัย 16-17 มันอยู่ในวัยที่เรากำลังค้นหาตัวเองน่ะ พอเราโตมากับคนพวกนี้ โตมากับการแสดง ก็กลายมาเป็นสิ่งที่เราสนใจเอง พอเริ่มโตเริ่มได้บทที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เราค่อยมาซีเรียสกับมัน สามสี่ปีหลัง เราเริ่มซีเรียสกับการแสดง มันรู้สึกว่ามันเป็นศาสตร์ เราก็ต้องเรียนรู้ พอเราเรียนรู้เสร็จเราก็ต้อง professional (มืออาชีพ) กับมันหน่อย

ทางบ้านว่าอย่างไรบ้างครับกับเรื่องการมาเป็นนักแสดง
จริงๆ ที่บ้านเรา เขาค่อนข้างเปิดสำหรับทุกอย่าง ถ้าสมมุติคุณซื่อสัตย์กับสิ่งที่คุณทำ เขาก็โอเค ที่บ้านเรา แรงบันดาลใจชีวิตของพวกเราไม่ได้อยู่ที่ทรัพย์สินหรือเงิน มันไม่ได้สำคัญว่าผมเป็นนักธุรกิจหรือเป็นทนายหรือเป็นหมอ

เวลาแสดงแต่ล่ะเรื่องเลือกบทเองหรือมีใครช่วย
ถ้าเป็นหนังเราจะเลือกบทเอง เรื่องการแสดงเราจะขอเป็นการส่วนตัวเลยว่า เราขอสแกนเอง ถ้าสมมุติว่าเป็นเรื่องของละคร ก็มีที่ปรึกษา มีหม่อมน้อย มีพี่แดง พี่อ็อฟ

หลังจากที่ “ซัตเตอร์ กดติดวิญญาณ” ออกฉาย คิดว่าหนังเรื่องนี้ได้เปลี่ยนอาชีพในฐานะนักแสดงไปหรือเปล่าครับ
ชัตเตอร์ก็มีผลต่อเราค่อนข้างมากนะ จะเรียกว่าเป็นหนังแจ้งเกิดอีกรอบหนึ่งก็ได้ เพราะมันทำให้คนได้เห็นว่า เออ ไอ้คนที่เราเคยเห็นในอดีต ที่เล่นหนังป็อบๆ ที่เป็น pop idol (ขวัญใจวัยรุ่น) นี่เขาโตขึ้นแล้ว และมันเปิดทางให้มีบทที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น ถ้าอาศัยงานพวก pop idol, teen idol อย่างนั้น อายุงานพวกนี้มันสั้นมาก ก็ดีนะที่มี ไม่งั้นเราก็คงแบบไม่มีอะไรทำน่ะ เล่นละครไปเรื่อย

แสดงว่าคุณอนันดาคิดว่า “ซัตเตอร์” ได้เปลี่ยนคุณจาก pop idol ไปเป็น...
ไปเป็นอีก Target group (อีกกลุ่มเป้าหมาย) หนึ่ง เป็นตัวละครที่ซีเรียสขึ้นไปอีกนิดหนึ่ง แล้วก็พอตัวนี้มันแพร่ออกไป คนในวงการก็เห็นว่าเออมันโตแล้วนี่หว่า มันเล่นเป็นผู้ใหญ่ได้ งานที่เข้ามาหลังจากนั้นก็แตกต่างเยอะ ด้านการแสดงก็คิดว่าเป็นสเต็ปแรกที่ทำให้เรากว้างไปสู่งานที่มีเนื้อหาที่โตขึ้น

มีผู้กำกับหนังไทยท่านหนึ่งเคยพูดไว้ว่านักแสดงไทยที่ดีๆ มีน้อย
ก็ไม่ได้เรียนกันจริงจังนี่ บ้านเราเห็นเป็น hobby (งานอดิเรก) เห็นเป็นภาพลักษณ์ เห็นเป็นความดัง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เก่งกันหรอก แต่พอเขาไม่ได้ศึกษากัน คือบางคนเขาเก่งที่จะเล่นเป็นตัวเองไง แต่พอจะเล่าเรื่องภายในสองชั่วโมง เราไม่ได้อยากรู้จักเขาที่เป็นเขา แต่เราอยากรู้จักเขาที่เป็นตัวละคร อยากให้เขาพาเราไปรู้จักคนอีกคนหนึ่ง ซึ่งในทีวีอาจจะไม่ต้องถึงขั้นนั้น เพราะในทีวีเป็นอะไรที่ต่างไป คนนี้มาเล่นละครเรื่องนี้ แต่ในหนังควรจะเป็นคนนี้มาเล่นเป็นตัวละครตัวนี้

ตามความเห็นของคุณอนันดา คิดว่าจะแก้เรื่องนี้ได้อย่างไรครับ?
มี union (สหภาพ) ดีๆ แล้วก็ส่วนหนึ่ง คนในวัยผมมีความรับผิดชอบอยู่เหมือนกัน สมมุติว่ามีโอกาสที่จะมีบทดีๆ เข้ามาเรื่อยๆ ก็ควรที่จะสื่อสารให้คนที่อายุน้อยกว่าคุณเห็นว่า บางที การจะอยู่ในวงการได้ นอกจากชื่อเสียงน่ะ คุณต้องตามมาด้วย content (สาระ) ในตัวคุณเองด้วย ไม่ใช่ว่าเราทำได้ ณ ตอนนี้ แต่เราควรมีโอกาสที่จะทำได้ มันเป็นโอกาสที่จะช่วยนำทางเรา ไม่ใช่ว่าผมคนเดียวนะ คนในวัยผมน่ะ คิด(ชาคริต แย้มงาม), เรย์ (เร แม็กโดนัลด์) พวกที่เกิดมาพร้อมๆ กัน ที่ทำงานกันมาหลายปีแล้วก็ยังอยู่ในวงการ

แล้ววิธีการเลือกหนังแต่ล่ะแบบตั้งแต่หนังฟอร์มยักษ์อย่าง “ปืนใหญ่จอมสลัด” ไปจนถึงหนังอินดี้เล็กๆ อย่าง “ดึกแล้วคุณขา” นี่คุณอนันดาตัดสินใจอย่างไรครับ

อย่าง “ดึกแล้วคุณขา” นี่ไม่มีทุนเลย (หัวเราะ) คือมันมีหลายปัจจัยเหมือนกัน อย่างแรกสุดเราอ่านบท อ่านแล้วเราเกิด Inspiration (แรงบันดาลใจ) บางอย่างกับบทนั้น กับตัวละครในเรื่องนั้น มันก็จุดประกาย ต่อจากนั้นก็เป็นเรื่องของคน ทีมงาน แต่ทุกอย่างส่วนมากเราอยู่ที่บท อย่าง “ดึกแล้วคุณขา”นี่ มันเริ่มมาจากโปรเจ็คท์อื่นนะ มันไม่ได้เริ่มจากดึกแล้วคุณขา ผมคุยกับพี่สันติ (แต้พานิช)เอาไว้ว่าอยากทำหนัง road movie แล้วเราก็คิดถึงหนังแบบ Y tu mama taimbain แล้วก็เขียนบทมา มีตัวละครนักแสดง

ครบทุกอย่าง แล้วพอเขาไปเสนอสตูดิโอเนี่ย มันเกิดอาการแบบ ทางสตูดิโอเขาคิดช้าน่ะ พอเจอโปรเจ็คท์แบบนี้เขาก็จะช้ากัน ถามว่าเขาสนใจไหม เขาก็สนใจ แต่เราก็ต้องมานั่งรอหนังไทยช่วงที่ขึ้นสุดๆ แล้วเขากล้าที่จะทำแบบนี้ ก็คุยกับพี่สันติว่า ถ้าเรารอกันมันไม่เกิดขึ้นแน่ มันก็จะเหมือนกับโปรเจ็คท์อื่นๆ ที่เราคุยกันไว้ เดี๋ยวทำเรื่องนี้นะ เรื่องนั้นก็น่าสนใจ แต่สุดท้ายก็ได้แค่คุยๆ กัน “ดึกแล้วคุณขา” จุดมุ่งหมายของเรื่องนี้ไม่ใช่ว่าต้องเป็นหนังอินดี้ ต้องเป็นหนังทุนต่ำ แต่ว่าข้อบังคับของมัน มันเป็นอย่างนั้นเอง เราไม่มี choice (ทางเลือก) ถ้ามันต้องทำตอนนี้ ก็ต้องทำในงบประมาณที่ไม่มีเลย พอทำไปเราก็รู้สึกว่าเป็น project ที่เป็นการทดลอง เหมือนอยากลองกันเอง ไม่ได้ซีเรียสว่าหนังจะแพร่ไปไกลแค่ไหน แต่เราอยากรู้เฉยๆ ว่า กับเงินแค่นี้ คนแค่นี้ วัตถุดิบแค่นี้ เราสามารถทำหนังได้หรือเปล่า มันก็มีผลของมัน มันก็มีผลเหมือนกัน มันไม่ใช่หนังดีอะไรมากมาย มันก็โอเค เป็นอีกตัวเลือกหนึ่งของคนดู

แต่พอเป็นหนังพี่อุ๋ย(นนทรีย์ นิมิตบุตร) มันเป็นคนละกระบวนการคิดตั้งแต่ต้นเลย ว่าจะทำด้วยเหตุผลอะไร คือของพี่อุ๋ยมันเป็นหนังเป็นเรื่องเป็นราว ครบทุกอย่าง มันเป็นหนังเอนเตอร์เทน มันเป็นหนังที่ทำมาเพื่อขาย ส่วนหนังอินดี้ เราก็ถือว่ายังต้อง fight กันอยู่ มันยังไม่ถึงขั้นที่ประสบความสำเร็จในแง่ของการฉาย หรือการแพร่ไปถึงคนดู แต่มันได้บางส่วน ได้เทศกาลหนัง ได้เฉพาะกลุ่มมากๆ ค่อยๆ ทำไป อย่าง “ดึกแล้วคุณขา” ก็ไม่ใช่ว่าสร้างเสร็จแล้วจบ มันก็ยังอยู่ในช่วงของการเดินทางอยู่

เราเคยคุยกับพี่อุ๋ยมานานแล้ว ประมาณ 4 ปีที่แล้วนะ เขามีบทเด่น เป็นหนังอีพิคมาก แล้วเขาอยากให้เรามาแสดง มาอยู่ในทีมของเขา แล้วเขาก็ดีไซน์ตัวละคร เขียนตัวละคร เขาบอกว่าเขานึกถึงเราระหว่างที่เขาเขียน เหมือนเขาเขียนมาให้เราเลย ตัวพี่อุ๋ยเราก็อยากทำงานกับเขามานานแล้ว

ส่วนหนังสิงค์โปร์ Febuary 29 คือตอนนั้นเราเพิ่งจบ “ซัตเตอร์” แล้วก็เล่นละครของหม่อมน้อย (เรื่อง “ในฝัน”)จบไป แล้วพอดีหนังชัตเตอร์ขายดีที่สิงค์โปร์ ทางเขามีโปรเจ็คท์สองสามเรื่องที่อยากให้เราเล่น ละครหนังอะไรพวกนี้ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พูดตามตรงนะบทเฉยๆ มาก หนังก็คงออกมาเป็นสไตล์พวกโรแมนติกคอมเมอดี้ของฮอลลีวู้ด แต่เราอยากหาประสบการณ์ใหม่ เราอยากลองเล่นหนังภาษาอีกภาษาหนึ่ง อยากเจอคนใหม่ๆ อยากได้ประสบการณ์ใหม่ๆ อยากหนีจากกรุงเทพ ก็เลยรับไป ก็โอเคก็สนุกดี อยู่สิงค์โปร์ไปหกเดือน


February 29	Pleasure Factory หรือ เจาะรูโรงงานอารมณ์

ส่วนของ Pleasure Factory คนละอย่างกันเลย เรื่องนี้มันเกิดมาในตอนเริ่มถ่าย “ดึกแล้วคุณขา” ในช่วงเวลานั้นได้คุยกับคุณเอกชัย (เอื้อครองธรรม) เรื่อง Coffin มันเป็นหนัง co-production (ร่วมผลิต) มันมีปัญหาเยอะ เรื่องการตกลงผลประโยชน์ของแต่ละฝ่าย มันใช้เวลานาน คุยมาสองปีแล้ว เหมือนจะเปิดกล้อง แต่ก็ไม่ได้เปิดซะที เราเลยบอกคุณเอกชัยว่า ระหว่างรอ มีโปรเจ็คท์อะไรเล็กๆ อยากทำคั่นเวลา ก็เรียกผมได้ ผมเล่นได้หมด ผมไม่ซีเรียสเรื่องสเกลของหนัง คุณเอกชัยก็บอกว่าตอนนั้นเขาอยากทำหนังอีโรติกหน่อยๆ เขาบอกว่าเนื้อหาอาจจะไม่เหมาะกับเราเท่าไหร่ เพราะเนื้อหาอาจจะเป็นอีโรติกทางเกย์นิดหนึ่ง เราก็บอกเขาไปว่า เออผมไม่ติดอยู่แล้ว ถ้าบทมันดีผมก็เล่นได้หมด แล้วแกก็หายไปพักหนึ่ง คุยกันอีกทีเขาบอกว่าบทที่เขาเคยเล่าให้ฟังว่าจะเป็นหนังอีโรติกหน่อยๆ นี่ ไม่ใช่หนังอีโรติกนะ เป็นหนังที่เกี่ยวข้องกับเซ็กส์ เขาบอกว่าเขาปรับเปลี่ยนบทแล้วเขียนเรื่องใหม่ขึ้นมา เป็นอีกทางหนึ่ง และก็ส่งดราฟต์แรกมาให้ แล้วบอกผมว่ารบกวนเวลาคุณบินมาสิงค์โปรสักอาทิตย์หนึ่งได้ไหม และจะถ่าย 4-5 วันติดกันจบเลย มันก็คล้ายๆ กับดึกแล้วคุณขา คือ จะมีส่วนที่แอบถ่ายครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งก็มีโลเกชั่น เช็ตอัพเป็นเรื่องเป็นราว มีโจทย์สั้นๆ คุณเจอเหตุการณ์แบบนี้ๆ จะต้องพูดอะไรประมาณไหน เราก็ไม่คิดอะไร เล่นจบไปกลับมากรุงเทพฯ เดือนหนึ่งผ่านไป ก็มีคนบอกว่าหนังเราติดคานส์ คือหนังเล็กๆ แบบนี้นี่ มันไม่ใช่ว่าเล่นแล้วไม่ได้อะไร คือได้อะไรเยอะเหมือนกัน คือมันจะคุ้มค่าในทางด้านจิตใจมันได้อยู่แล้วล่ะ เพราะทุกคนมันทำงานปราศจากแรงจูงใจด้านเงินทอง

มีบทในฝันหรือเปล่าครับ บทที่อยากเล่น
เอาเป็นว่าไม่พูดถึงบทในฝันก็แล้วกัน เยอะเหลือเกิน เราคิดว่าหนังที่ดีจะมาจำกัดความที่ตัวละครที่ดีมันก็ไม่ได้ มีเป็นแนวแล้ว แนวทางที่เราอยากจะลองทำดู ไม่ได้ชอบมันมาก แต่เราคิดว่ามันเป็นอีกสเต็ปหนึ่ง ก็มีพวกหนังตลก ไม่เคยเล่น อยากลองเล่นดู กับหนังบู๊แบบเผากระท่อมล้างผลาญ แต่หนังตลกเรารู้สึกว่ามันเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เราไม่ถนัด ด้วยเคมีระหว่างนักแสดงด้วยกัน มันต่างกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเคยทำ เราเลยอยากลองดู แต่ตลกนี่ไม่ได้หมายถึงแบบตลกคาเฟ่ไปเลยนะ ตลกแบบมีรสนิยมหน่อย

มีนักแสดงที่คุณอนันดาถือเอาเป็นแบบอย่างหรือเปล่าครับ?
นักแสดงที่เราชอบน่ะเหรอ มี Geoffrey Rush ชอบ Gary Oldman เราชอบคนที่ชัดเจนเรื่องคาแร็กเตอร์ พวกที่เล่นเป็นคาแร็กเตอร์ Johnny Depp เป็นคนหนึ่งที่พอดูไปนานๆ มัน กลายเป็น icon ของนักแสดง แต่ Geoffrey Rush ผมชอบมากถ้าสังเกตุหนังของเขา เขากลมกลืนกับหนังจนบางทีเราไม่รู้ว่าเขาเล่นหนังเรื่องนี้ จนเครดิตของหนังขึ้น ถึงเพิ่ง อ้าว เขาเล่นด้วยเหรอ

Courtesy of Ananda Everingham

ส่วนเรื่องที่บอกว่าอยากเป็นผู้กำกับหนังด้วย วางแผนไว้อย่างไรหรือครับ?
คงต้องพูดถึงต้นเหตุก่อนแล้วกัน คือมันมาจากความอึดอัดนะ ไม่ใช่ว่าใฝ่ฝันว่าจะเป็นผู้กำกับหรอก แต่มันเหมือนกับแบบในคนรุ่นผมนะ ผู้กำกับที่กำลังขึ้นมาและมีความสามารถจริงๆ ในวัยผม มีน้อยมาก มันกลายเป็นว่าอาชีพของผู้กำกับเป็นอาชีพที่ไม่น่าสนใจแล้ว ไม่ค่อยมีคนอยากทำหรือเปล่า? แล้วถ้ามีคนอยากทำนี่ เขาทำไปในทางค้าขายหรือเปล่า ในรุ่นผมก็น่าจะมีคนที่ทำหนังเป็นอีกทางเลือกหนึ่ง หนังที่เราอยากทำเรานึกถึง เป็นหนังเล็กๆ เป็น choice อีกอันหนึ่ง ไปถึงโรงหนังก็จะมีหนังเล็กๆ แบบนี้ให้เลือก ไม่ใช่ว่าหนังอาร์ต อาจจะเป็นหนังดราม่าที่น่าสนใจ ส่วนตัวเราอยากดูหนังแบบนี้ด้วยแต่ไม่มีใครทำออกมา

ไปถึงขั้นไหนแล้วครับ
ก็คุยๆ อยู่น่ะครับ แต่เราต้องรอจังหวะของตัวเราเอง ของวงการโดยรวมด้วย เพราะว่าการที่จะมีนายทุนกล้าควักตังค์ให้เราทำหนังอย่างนี้ มันต้องอยู่ในช่วงที่หนังไทยทำเงิน เขาถึงกล้าที่จะควักเงินออกมาให้เราทำ

แล้วคิดไปถึงเรื่องการหาโปรดิวเซอร์อะไรบ้างไหมครับ
โปรดิวเซอร์ ที่ Back upเราเนี่ย เรามั่นใจว่าโอเค เรามีคนที่คอยช่วยเราเยอะนะ ส่วนนี้เราไม่ห่วง เราเป็นห่วงส่วนของคนที่จะควักเงินน่ะ คือผมก็ไม่ได้อีโก้ถึงขั้นแบบ งานผมเป็นศิลปะขายดี หรือไม่ดีแค่ไหนไม่สำคัญ การที่ทำให้มีอุตสาหกรรมเล็กอีกอันหนึ่งเกิดขึ้นมาภายในอุตสาหกรรมใหญ่นี่ ถ้าภายในนั้นเงินไม่หมุนเวียน หายไปอย่างเดียวก็ตายเหมือนกัน เรารู้สึกว่าสิ่งที่เราเสนอไป มันต้องมีทางออกให้นายทุนด้วย มันไม่มีทางหรอกที่เราจะเข้าไปแบบ “ฉันเก่ง ฉันฉลาด” มันต้องคิดถึงเขาด้วย

คิดว่าหนังอินดี้จะโตขึ้นไปได้เรื่อยๆ ไหมครับ
นี่คือสิ่งที่เรากำลังค้นหากันอยู่ สมมุติว่าเราฉายโรงได้ พอเงินได้กลับมาบ้าง สร้างแรงบันดาลใจให้แก่คนสร้างได้ มันมีทางสำหรับหนังแบบนี้ด้วย มันก็น่าจะเปิดทางได้เหมือนกัน แต่เหมือนก็ต้องมีความร่วมมือจากหลายๆ ฝ่ายด้วย ต้องทำให้พวกนักแสดง โปรดิวเซอร์ กับสตูดิโอเข้าใจหนังแบบนี้ ถ้าสมมุติตรงนี้ได้รับการพิสูจน์ มันสามารถทำเงินได้ มันก็น่าจะเดินไปได้

คุณอนันดาก็เห็นด้วยกับการทำหนังร่วมลงทุน (co-production) กับต่างประเทศ
มันแล้วแต่บทน่ะ ถ้าบทเป็นไปได้ก็โอเค

อยากไปเล่นหนังต่างประเทศแบบ โกอินเตอร์เป็นเรื่องเป็นราวบ้างหรือเปล่าครับ?
ไม่ ไม่ได้คิดอะไรขนาดนั้น ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ถ้าถามว่าเราคิดจะข้ามไปยุโรปหรืออเมริกา เราไม่ได้มีความสนใจถึงขั้นนั้นว่ะ ตอนนี้เราเริ่มซีเรียสกับการแสดง แต่ไม่ถึงขั้นว่าอยากทำทั้งชีวิตไง ถ้าจะโกอินเตอร์ก็อาจจะเป็นเรื่องของการกำกับหนัง อาจจะออกไปในแนวนั้น

พอจะพูดถึงหนังเรื่องต่อๆ ไปที่จะเล่นได้ไหมครับ
อ๋อเรากำลังจะเปิดหนังแนวไซโคดราม่าทริลเลอร์ ชื่อ Memory กับอีกเรื่องชื่อ “สบายดี หลวงพระบาง” เป็นหนังลาวน่ะครับ

พอจะให้คำนิยามของตัวเองได้ไหมครับคร่าวถึงตัวคุณเองในแง่ของนักแสดงคนหนึ่ง
growing น่ะ การแสดงมันคือศาสตร์ของการเรียนรู้ตัวละครรอบตัวเรา แล้วมันเป็นไปไม่ได้

Courtesy of Ananda Everingham

ที่เราหนึ่งคน จะรู้จักคนทุกคนบนโลก ในแง่ของนักแสดง เราเป็นนักแสดงที่อยู่ในขั้นแรกที่จะเรียนรู้สิ่งรอบตัวเรา แค่เริ่มต้นน่ะ

ผู้สัมภาษณ์ขอขอบคุณ คุณชมพู่และคุณเหวย ป็อบพิคเจอร์ ที่ช่วยเรื่องเบอร์โทร กับ คุณเจี๊ยบและคุณเม่น จากบริษัทHalo Production Co., Ltd.& Halo plus Co.,Ltd เป็นพิเศษที่ช่วยเอื้อเฟื้อเวลา ประสานงานและทำให้การสัมภาษณ์ครั้งนี้เกิดขึ้นได้

ข่าวที่คาดการณ์ว่าเขาจะเป็นดาราโกอินเตอร์ก่อนหน้านี้

Everything you want to know about Thai film, Thai cinema
edited by Anchalee Chaiworaporn google.co.th อัญชลี ชัยวรพร designed by Nat ติดต่อเว็บได้ที่ 084-1493080
COPYRIGHT 2004 http://www.thaicinema.org. google.co.thAll Rights Reserved. contact: thaicine@yahoo.com
By accessing and browsing the Site, you accept, without limitation or qualification, these copyrights.
If you do not agree to these copyrights, please do not use the Site.