อัญชลี ชัยวรพร ©thaicinema.org (การนำข่าวไปตีพิมพ์ต่อ)  กลายเป็นหนังไทยเรื่องเดียวที่ได้รับการคัดเลือกเข้ามาฉายในเทศกาลหนังโตเกียวปีนี้    เขาชนไก่ เข้าในสาย Wind of Asia - Middleeast  หนังได้ฉายสองรอบ  รอบแรกเปิดให้คนทุกกลุ่ม  ฉายตั้งแต่วันแรกของเทศกาลคือ วันเสาร์ที่ 20 เวลาบ่าย ๆ  โดยมีโปรดิวเซอร์คุณนิหน่า  สุฐิตา มาตอบคำถามในช่วง Q & A  อีกรอบหนึ่งเปิดให้เฉพาะแขกของเทศกาลและสื่อ  ฉายเมื่อวันอาทิตย์ที่ 21 เวลาบ่าย ๆ อีกเช่นกัน

หนังไม่เต็มโรงตั้งแต่สองรอบ  สำหรับในรอบแรกที่เปิดให้คนทั่วไปนั้น   คนให้ความสนใจในช่วง Q & A กันอยู่ไม่น้อย  ส่วนใหญ่ก็จะถามกันเรื่อง เขาชนไก่ และการฝึกทหารมีจริงกันหรือไม่ รวมทั้งเพลงที่ใช้ในหนังเรื่องนี้  เพลง รด. เรียนรัก ประมาณนี้ (ขอโทษทีค่ะถ้าจะจำผิด)  คุณนิหน่าตอบว่า เพลงเป็นส่วนสำคัญ  เป็นเพลงเก่าี่นำมาใช้ใหม่  เพื่อเชื่อมโยงระหว่างรุ่นพ่อกับแม่

พิธีกรซึ่งเป็นชายวัยกลางคนญี่ปุ่น   ถามอย่างน่าสนใจว่า ถ้าเวลาที่นักเรียนชายต้องไปเข้าค่าย รด. แล้วนักเรียนหญิงจะทำอย่างไร  นิหน่าตอบว่า เด็กผู้หญิงก็จะสบาย   นอนอยู่บ้านไม่ต้องทำอะไร

อีกคำถามก็จะเกี่ยวข้องกับการคัดเลือกนักแสดงตัวหลักในเรื่อง  นิหน่าตอบว่า ตัวสรพงษ์ ชาตรี ไม่มีปัญหาอะไร เพราะเป็นนักแสดงเก่ามีฝีมือ  แต่ตัวนักแสดงอื่น ๆ อย่างนักเรียน รด. นั้น  ส่วนใหญ่เป็นดาราหน้าใหม่  เวลาคัดเลือกก็จะเลือกเขามาจากตัวเขาเอง  ในนั้นเป็นอย่างไร  ตัวจริงก็เป็นอย่างนั้น อาจจะยากหน่อยตอนแคสติ้งเท่านั้น

จากนั้นมีคนไทยลุกขึ้นมาถามเกี่ยวกับตัวนิหน่า  ว่าเป็นนักร้อง แล้วปรับตัวมาเป็นโปรดิวเซอร์หนังอย่างไร  นิหน่าบอกว่าอ้าว ทุกคนก็เลยรู้กันหมดเลย  ตัวพิธีกรก็เลยแถมให้ข้อมูลเพิ่มว่า นิหน่าเล่นละครทีวีด้วย

นิหน่าบอกว่า การเป็นนักร้องไม่ได้ส่งผลต่อการเป็นโปรดิวเซอร์โดยตรง  แต่สิ่งที่เรียนมา (เรื่องฟิลม์) ตอนอยู่ธรรมศาสตร์จะส่งผลมากกว่า  การเป็นนักร้องทำให้เป็นที่รู้จัก  ซึ่งจะส่งผลต่อการเป็นโปรดิวเซอร์บ้าง เพราะเป็นที่รู้จัก  และงานโปรดิวเซอร์ต้องเป็นที่รู้จัก

ก่อนจบ นิหน่าได้กล่าวถึงหนังเรื่องใหม่ที่เธอกำลังทำอยู่ The Happiness of Kati ซึ่งแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วย

หลังจากงานจบแล้ว  ผู้เขียนได้พบกับเคนจิ อิชิซาก้า  ซึ่งเป็นโปรแกรมเมอร์คัดเลือกหนังในสาย Winds of Asia - Middleeast กล่าวว่าเขาเลือก เขาชนไก่ จากเรื่องที่เด็กผู้ชายทุกคนต้องฝึกไปเป็นทหาร  ซึ่งญี่ปุ่นไม่มีธรรมเนียมนี้เหมือนไทยกับเกาหลี ส่วนในรอบวันต่อมานั้น   ตัวเองไม่ได้อยู่ด้วย  แต่ได้เจอนักวิจารณ์ฝรั่งชื่อดังผู้หนึ่ง  เขาบอกว่าดูไม่จบ  ดูแค่ 45 นาทีเท่านั้น   ส่วนเพื่อนจัดเทศกาลหนังจากฟิลิปปินส์บอกว่า สนุกดี เป็นหนังทำนอง feel good   ขณะที่คนจัดเทศกาลหนังจากอินเดียบอกว่า เนื้อเรื่องน่าสนใจ  แต่ยังมีปัญหาในการกำกับอยู่บ้าง        ก็พอหอมปากหอมพอนะคะ