รางวัลคานส์ครั้ง ที่ 58 เป็นไป ตามโผ

คานส์ – ประกาศแล้วรางวัลหนังเมืองคานส์ครั้งที่ 58 ที่ผ่านมา ปรากฎว่าผลเป็นที่รับได้ ตามที่คนส่วนใหญ่จะคาดการณ์ไว้ จะมีแปลกใจก็เพียงสองสามรางวัลเท่านั้น

ฌองค์ ปิแอร์ และลุค ดาร์เดน	The Child

หนังเบลเยี่ยมของสองผู้กำกับฌองค์ ปิแอร์ และลุค ดาร์เดน The Child คว้า รางวัลปาล์มทองคำไป ซึ่งก็ตรงกับการคาดการณ์ของคนส่วนใหญ่ The Child เล่าเรื่องของเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เผอิญต้องตกมาเป็นพ่อทั้งที่ใจยังไม่พร้อม เขาขายลูกทิ้ง แต่ก็ต้องรีบเอาคืนเพราะเมียช็อคจนต้องเข้าโรงพยาบาล เขาต้องเผชิญหน้ากับความยุ่งยากมากขึ้นเมื่อเหล่ามาเฟียเรียกร้องเงินค่าชดใช้จากการเปลี่ยนใจ
       สองผู้กำกับเป็นหน้าเก่าที่เคยได้รับรางวัลปาล์มทองคำมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อปี 2542 จากภาพยนตร์เรื่อง Rosetta ปีที่เดวิด โครเนนเบิร์กเป็นประธานกรรมการ The Child มีลักษณะเป็นหนังเรียลลิสต์ที่ดูได้เรื่อย ๆ ดำเนินเรื่องแบบนิ่ง ๆ ไม่ได้โตกตากด้วยการประดิษฐ์ทางภาพยนตร์ นักแสดงสองคนก็ดูเป็นธรรมชาติ หนังดูเหมือนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง จนทำให้หนังกลายเป็นที่ชื่นชอบของคนกลุ่มหนึ่ง สำหรับผู้เขียนเองก็ยอมรับหนังเรื่องนี้ได้ในระดับหนึ่ง แต่หนังมีวิธีการเล่าแบบราบเรียบ ไม่มีอะไรแปลกใหม่นัก บางตอนก็ทำให้สมาธิหลุดอยู่เหมือนกัน ก็เลยออกจะรู้สึกเฉย ๆ
      Broken Flowers เป็นหนังของจิม จาร์มุชที่ดูง่ายสุดกว่าหนังของเขาทุกเรื่องที่ผ่านมา หนังน่าสนใจในความลุ่มลึกของบทและการดำเนินเรื่อง เรื่องราวที่ดูง่าย ๆ สนุกขบขันของชายคนหนึ่งที่เพียงแต่ตามหาผู้ส่งจดหมายลึกลับให้เขานั้น แท้ที่จริงแล้วมันคือการประมวลอดีตเท่าที่ผ่านมาทั้งหมดของเขา ความราบเรียบนั้นเต็มไปด้วยความลุ่มลึกที่ทำให้คนดูเข้าใจถึงความคิด   และเหตุผลทั้งหมดที่ทำให้เขากลายเป็นคนเหงาในปัจจุบัน จิม จาร์มุชยังคงชาญฉลาดในการดำเนินเรื่อง และหนังเรื่องนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาก็ทำหนังง่าย ๆ ได้เหมือนกัน ฉากจบของเรื่องทำให้คนดูอยู่ในอาการอึ้งกันเป็นแถว
      หนังที่มีการคาดการณ์มากที่สุดเรื่อง Hidden (Cache) กลับได้แต่เพียงรางวัลผู้กำกับไป ทั้งที่หนังมีความซับซ้อนทั้งบท ภาษาหนัง การแสดง และการดำเนินเรื่องที่ทำให้คนดูตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา   หนังเล่าเรื่องเหตุการณ์ลึกลับที่เกิดขึ้นกับครอบครัวหนึ่ง เมื่อเขาได้รับวิดีโอเทปที่แอบอัดการดำเนินชีวิตประจำวันของพวกเขา รวมทั้งภาพโปสการ์ดของคนเชือดคอตัวเองตาย หนังที่ดูธรรมดาในตอนแรก มันค่อย ๆ เปิดเผยความลับที่ซ่อนเร้นบางอย่างของตัวละคร อดีตที่เป็นเพียงเรื่องธรรมดา แต่กลับกลายเป็นความฝังใจที่พวกเขาต่างไม่เคยนึกถึง และนำไปสู่หายนะด้วยกลอุบายของเด็กสองคน ฮันเนเก้แหลมคมในการนำศาสตร์ของภาพยนตร์ ไม่ว่าจะเป็น การแอบบันทึกภาพของวิดีโอ ทำให้คนดูตกกลายเป็นผู้แอบชมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครอบครัวนี้ในตอนแรก ก่อนที่จะตรวจสอบวัยเด็กของตัวละครหลักของเรื่อง การที่เขาได้รับรางวัลผู้กำกับก็ไม่น่าแปลกใจนัก เพราะมันก็แสดงให้เห็นความแยบยลในการควบคุมสื่อภาพยนตร์ได้อย่างครอบคลุม
      Special Jury Prize รางวัลเดียวกับที่อภิชาตพงศ์ วีระเศรษฐกุลเคยได้ตกเป็นของผู้กำกับจีนหวังเซียฉั่วจากเรื่อง Shanghai Dreams เป็นหนังม้ามืดอยู่ไม่น้อย เพราะฉายเอาในวันท้าย ๆ แถมมีเพียงสองรอบ ผู้สื่อข่าวหนึ่งรอบ ฉายโชว์ทั่วไปอีกหนึ่งรอบ
      หนังน่าสนใจที่พยายามพูดถึงสังคมจีนในเซี่ยงไฮ้ยุค 1980 แทนที่จะเป็นยุคโบราณแบบหนังของเฉินไค่เก๋อหรือจางอี้โหมว สิ่งที่เราได้เห็นมีความทันสมัยเข้ามาแทรกอยู่ ไม่ว่าจะเป็นความคิดของวัยรุ่นในสังคมจีน สังคมที่ทุกคนต้องใช้ชีวิตตามนโยบายของพรรคคอมมิวนิสต์ แต่เมื่อความทันสมัยเข้ามาเยี่ยมเยียนสังคมจีน ย่อมทำให้เกิดการขัดแย้งในเชิงความคิดระหว่างความคิดใหม่ความคิดเก่า ความขัดแย้งระหว่างรุ่น ปัญหาของ Shanghai Dreams อยู่ที่ว่าหนังเริ่มมีดำเนินเรื่องอย่างซ้ำ ๆ หลังจากผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมง ตัวเนื้อเรื่องอาจจะเปลี่ยนไป แต่แง่มุมและวิธีการเล่าเรื่องเริ่มอยู่กับที่ ก็เลยทำให้ครึ่งหลังค่อนข้างจะน่าเบื่อมาก

ทอมมี่ ลี โจนส์	Shanghai Dreams

       รางวัลของสองนักแสดงค่อนข้างจะพลิกโผอยู่มาก นักแสดงนำชายตกเป็นของทอมมี่ ลี โจนส์จากงานกำกับเรื่องแรก The Three Burials of Melquiades Estrada ซึ่งเขารับบทนำด้วย เป็นเรื่องของชายวัยกลางคนในดินแดนตะวันตกที่ตามทรมาณลงโทษเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ซึ่งเผอิญไปฆ่าเพื่อนของเขาเข้า ทอมมี่ ลี โจนส์ ก็แสดงได้ดีนะคะ แต่เผอิญมันไม่ติดใจถ้าเทียบเท่ากับนักแสดงนำอื่น ๆ อย่างแดเนียล ออเตยจาก Hidden หรือวิกโก้ มอเทนสเตนจาก A History of Violence
       เช่นเดียวกับนักแสดงหญิงที่น่าจะตกเป็นรางวัลของเจสสิก้า แลนจ์จากบทบาทของอดีตคนรักของดาราเคาบอยที่เลี้ยงลูกเองใน Don’t Come Knocking หรือบรูซ ดัลลัส โฮเวิร์ด ใ นบทเดียวกับที่นิโคล คิดแมนเคยแสดงนำใน Dogville บรูซรับบทเป็นเกรซ หญิงผิวขาวที่พยายามพัฒนาชีวิตของคนดำใน Manderlay ภาพยนตร์ไตรภาคของลาส์ วอนเทียร์ที่กล่าวถึงความอยุติธรรมในสังคมอเมริกา
       ผู้ได้รับรางวัลกลับเป็นนักแสดงชาวอิสราเอลฮันน่าห์ ลาสโล จากภาพยนตร์เรื่อง Free Zone
กับบทของหญิงชาวอิสราเอลที่พยายามข้ามพรมแดนปาเลสไตน์ เพื่อเอาเงินหนี้ที่ชาวอเมริกันติดค้างสามีเธอไว้ เธอก็แสดงดีนะ แต่บทมันไม่มีอะไร ใคร ๆ ก็เล่นได้
       โดยสรุปแล้ว รางวัลหนังเมืองคานส์ปีนี้ ไม่ค่อยมีอะไรแปลกใหม่นัก ไม่น่าตื่นเต้น มันเป็นหนังที่ใช้ได้นะ อาจจะเป็นเพราะหนังส่วนใหญ่ไม่มีพลัง เป็นเรื่องเรื่อย ๆ มาเรียง ๆ เสียมากกว่า คนเขียนก็ตกอยู่ในบรรยากาศเรื่อย ๆ มาเรียง ๆ แบบนั้น

สรุปรางวัลทั้งหมด
Palme d’Or The Child ( Jean-Pierre and Luc Dardenne เบลเยี่ยม)
Grand Prix Broken Dreams (Jim Jarmusch สหรัฐอเมริกา)
Best Director Hidden ( Michael Haneke ออสเตรีย)
Best Actor Tommy Lee Jones (The Three Burials of Melquiades Estrada)
Best Actress Hanna Laslo ( Free Zone , Israel )
Best Script The Three Burials of Melquiades Estrada
Special Jury Prize ( Shanghai Dreams, Wang Xiaoshuai)