โห่  เชียร์กับหนังประกวดปีนี้

เรื่อง และ ภาพ โดย อัญชลี ชัยวรพร / สำนักข่าว TCN (Thaicinema.org News)

คานส์ - ความคิดนี้เกิดขึ้นอย่างฉับพลันหลังจากดูหนัง Marie Antoinette ของโซเฟีย คอปโปล่าในรอบสื่อ ทำไมเราไม่เอาผลตอบรับจากสื่อนานาประเทศมาเล่าให้คนไทยฟัง เพราะฉะนั้นเรื่องนี้จึงเขียนขึ้นอย่างเร็วด่วน ไม่ต้องใช้ความคิดมากนัก เพราะตอนนี้เป็นโรคเบลอทุกวัน อีกอย่างรู้สึกว่าข่าวจากที่นี่จะมีอิทธิพลกับเว็บฝรั่งเยอะไปหน่อย ก็เลยไม่ค่อยอัพเดทเว็บ แหะ แหะ

          ขอพูดถึงธรรมเนียมโห่ในหนังรอบสื่อให้ฟัง รอบนักข่าวของคานส์มันยิ่งใหญ่กว่าเทศกาลหนังอื่นตรงนี้ ตรงที่นักวิจารณ์จะโห่ จะส่งเสียงเชียร์ออกมาอย่างชัดเจนสำหรับพวกที่ดูหนังจนจบ บางพวกก็ไม่ยอมทนดูจนจบ เดินออกก่อนก็มี เพราะฉะนั้นการเดินออกหรือวอล์กเอาท์ก็ถือเป็นเสียงตอบรับอย่างหนึ่ง แต่อย่าตกใจว่าเป็นเรื่องใหญ่ การวอล์กเอาท์นี้ไม่ได้เดินด้วยอารมณ์โกรธ แต่ประเภทขี้เกียจดูจนจบมากกว่า

          หนังประกวดฉายมาแล้ว 14 เรื่อง จากจำนวนหนังทั้งหมด 20 เรื่อง ดูทุกเรื่องยกเว้น Red Road ของ Andrea Arnold เพราะติดงานไทยไนท์ แต่ละเรื่องผู้เขียนพยายามดูจนจบ แต่มีอยู่หลายเรื่องที่ทนดูเอาไม่ได้จริง ๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นหนังที่คนวอล์กเอาท์กันอยู่แล้ว

          เอาเรื่องวอล์กเอาท์กันก่อน หนังที่คนวอล์กเอาท์มากที่สุดคือ Southland Tales ของผู้กำกับอเมริกา Richard Kelly หนังพูดถึงเรื่องลอสแองเจลิสในอนาคต แต่มันน่าเบื่อมาก ไม่มีอะไรใหม่ มีฉากรุนแรงที่ดูจงใจ แถมยายไป่หลิงก็เล่นหนังได้เหมือนเดิมอย่างไม่น่าเชื่อ แถมหนังยาวมาก ถึง 2 ชั่วโมง 40 นาที คนเริ่มเดินออกตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรก อิฉันพยายามดูให้จบ ดูได้สองชั่วโมงก็บ๊ายบาย

แม้จะถูกโห่ แต่ปาป๊า Francis Ford Coppola ก็มาให้กำลังใจลูกสาวอย่างเต็มที่  ระหว่างเดินไปห้องแถลงข่าว Marie Antoinette

          ตามมาด้วย Marie Antoinette ของโซเฟีย คอปโปล่า เล่าเรื่องราวของพระนางมารีอังตัวเน็ตต์ในมุมมองใหม่ ใช้ดนตรีสมัยใหม่ เป็นร็อคบ้าง พ็อพร็อคบ้าง หนังทำให้พระนางมารีเป็นมนุษย์ขึ้น เป็นเด็กสาวที่ถูกผลักดันให้รับผิดชอบก่อนวัยอันสมควร แต่มันเป็นหนังเฟมินิสต์ที่ธรรมดามาก ครึ่งหลังเริ่มซ้ำรอย คนก็เลยโห่ขนานใหญ่ คาดว่าแรงโห่ส่วนใหญ่เพราะตัวเองเป็นลูกคนดังอย่างฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปล่าด้วย แดดดี้ใจดีที่มาให้กำลังใจลูกสาวตลอด

          Babel หนังนานาชาติที่ถ่ายทอดผู้คนในอเมริกา ญี่ปุ่น อียิปต์ เม็กซิโก ที่เผอิญมาเกี่ยวข้องกันอย่างไม่น่าเชื่อ มีแบรด พิทท์ และเคลท แบลนเช็ตเป็นตัวนำ ร่วมด้วยดาราญี่ปุ่นและเม็กซิโกชื่อดังและคุ้นหน้าคุ้นตากันหลายคน เป็นหนังที่คนคาดหวังมาก เพราะผู้กำกับ Alejandro Gonzalez Inarritu แกดังมากจากหนังชิงออสการ์เรื่อง 21 Gram แต่หนังเรื่องนี้ก็มีคนส่วนหนึ่งชอบมาก จนคาดว่าอาจจะได้ ปาล์มดอร์ (Palme d’or) แต่ที่โห่ คิดว่าเพราะหนังสร้างสถานการณ์ให้คนมาเกี่ยวข้องกันมากเกินไปจนเหลือเชื่อ จากอเมริกา อียิปต์ เม็กซิโก จนถึงญี่ปุ่น ความจริงอิฉันชอบหนัง จนเกือบจบนั่นแหล่ะ ดูไปแล้ว มันไม่ทำให้อิฉันเชื่อ บรรดาสมุนโห่ก็คงคิดคล้าย ๆ กัน

          หนังตุรกีเรื่อง Climates ข อง Nuri Bilge Ceyland ก็ถูกโห่เล็ก ๆ พูดถึงเรื่องชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งที่พยายามปรับตัวใช้ชีวิตอย่างรื่นรมย์ ผ่านสี่ฤดูกาล มันก็ดีนะ ทำไมถึงถูกโห่ก็ไม่รู้ แต่หลายคนบอกว่าเพราะผู้กำกับซ้ำแนวทางของตน

          ส่วนหนังที่ไม่มีเสียงตอบรับแบบสุดขีด คือ เฉย ๆ ปรบมือแบบเฉย ๆ ก็มีหนังจากเอเชียเรื่องเดียว Summer Palace (จีน) Fast Food Nation (Richard Linklater สหรัฐ) Charlie Say (Nicole Garcia ฝรั่งเศส) Lights in the Dusk (Aki Kaurismaki ฟินแลนด์) Flanders (Bruno Dumont ฝรั่งเศส) The Right of the Weakest (Lucas Belvaux เบลเยี่ยม)

          The Wind that Shakes the Barley ของเคน ลอช ก็มีเพียงปรบมือเฉย ๆ แต่เสียงปรบมือแบบอึ้ง ๆ อย่างไรพิกล เท่าที่สอบถามกันมา คนชอบส่วนหนึ่ง แต่หนังมีปัญหาบางตอน ก็เลยอาจทำให้คนอึ้งไปบ้างกันเล็กน้อย

          สำหรับหนังที่คนชอบมากที่สุด เห็นจะเป็นหนังเรื่อง Volver ของเปโดร อัลโมโดว่าร์ กับ The Caiman ของแนนนี่ มอเร็ตตี้ ดาราผู้กำกับชื่อดังของอิตาลี พูดถึง Volver ก่อน อันที่จริง คนปรบมือให้หนังเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนต้นเรื่อง เมื่อชื่ออัลโมโดว่าร์ขึ้น พอดูจนจบเป็นหนังที่ได้ดาวสูงที่สุดในตอนนี้ คนกว่า 90 เปอร์เซนต์ชอบ เป็นหนังผู้หญิงที่ทำให้ผู้ชายร้องไห้ และร้องไห้มากกว่าหนึ่งครั้ง เพราะฉะนั้นไม่ต้องแปลกใจ อิฉันน้ำตาไหล 4 ครั้ง เอาไว้ดิฉันจะเขียนเรื่องนี้ลงนิตยสารบ้านเราค่ะ

          ปัญหาก็คือ คนส่วนใหญ่จะบอกว่านี่ไม่ใช่หนังดีที่สุดของอัลโมโดว่าร์ แต่มันก็ดีที่สุดในงานนี้ และสมควรที่เขาจะได้รางวัลเสียที อิฉันก็ไม่รู้นะคะ เผอิญอัลโมโดว่าร์เป็นขวัญใจของดิฉัน ยิ่งเรื่องนี้ยิ่งเชียร์ใหญ่ แบบดูหนังแล้ว อยากกลับบ้านทันที

          บางทีสถานที่ของผู้หญิงในโลกอาจจะเป็นได้เพียง “ ผี ” เท่านั้น มันเป็นประเด็นเก่า แต่สิ่งที่อัลโมโดว่าร์ทำก็คือมันกินใจเรา ยิ่งถ้าคุณเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้อิงกระแสหลักอย่างดิฉัน คุณคิดว่าจะเป็นอย่างไร

          อีกคนคือ แนนนี่ มอเร็ตตี้ คนนี้เคยได้รับรางวัลครั้งหนึ่งเมื่อห้าปีก่อน เพราะฉะนั้นเป็นหนังที่ถูกจับตามองอีกเรื่องหนึ่ง The Caiman เป็นหนังออเทอร์ที่แสดงความคิดเรื่องหนัง การเมือง และครอบครัวได้อย่างดี และหลายระดับ แต่หนังมีปัญหาเรื่องการเล่าเรื่องในบางจุด คิดว่าแนนนี่อาจจะได้แค่รางวัลผู้กำกับกลับบ้านไป

          ยังเหลือหนังอีกหกเรื่อง แถมยังมีของ Critics’ Week และ Director’s Fortnight อีก นี่ยังไม่ได้รวมหนังในตลาดอีกนะ  คานส์มันช่างยิ่งใหญ่เสียจริง

          ไปล่ะ มีนัดหมายเยอะ  กลับไปอาจมีข่าวดีเรื่องเทศกาลหนังเวนิซ โลคาร์โน่  รวมทั้งการสร้างนักวิจารณ์รุ่นใหม่ อันเป็นผลจากการร่วมประชุมกับสมาพันธ์นักวิจารณ์นานาชาติ  : )

All rights reserved