น้องณ็อบอีเมล์มาพร้อมหัวเราะแบบแซว ๆ ว่า ทำไมเดี๋ยวนี้รูปพี่ขึ้นเว็บเรื่อย ๆ
ต้องขออภัยคุณผู้อ่านเป็นอย่างสูง ที่ต้องเอารูปประมาณ แปดวัน แปลกคน มาลงเว็บ รูปแรกที่เอามาลง เป็นรูปเลือกตั้ง ซึ่งเผอิญตัวเองมีโอกาสได้ไปใช้สิทธฺ์ก่อนวันเลือกตั้งจริงในวันที่ 23 ธันวาคม อยากชวนแฟนเว็บให้ไปเลือกตั้งกัน
ส่วนรูปที่สองนั้น เอามาลง เพราะคิดว่าจะอวยพรวันคริสต์มาส แล้วรูปนั้น ตัวเองดูใกล้เคียงกับซานตาคลอสดี ก็เลยขอแจ้งเกิดอีกทีในบทบาทใหม่
ความจริงแล้ว ถ้าใครสังเกตให้ดี จะเห็นอะไรบางอย่าง ซึ่งบอกภาวะของตัวเองในตอนนี้
ทั้งสองรูป ตัวเองใส่เสื้อกันหนาวหนามาก
คุณผู้อ่านที่รัก หลายเดือนที่ผ่านมา บก.ไม่ได้อยู่ในประเทศไทยเลยค่ะ ตั้งแต่เดินทางไปวอชิงตันเมื่อหลายเดือนกัน ตัวเองกลับไปเมืองไทยเพียง 3 4 วัน ไปเก็บเสื้อผ้า จากนั้นก็พเนจรอยู่ต่างประเทศ แม้แต่ในขณะนี้ ที่กำลังทักทายปีใหม่กับคุณอยู่นั้น ตัวเองก็นั่งหนาว ในห้องที่เปิดฮีทเตอร์ จิบกาแฟอุ่น ๆ ท้องฟ้ามืดสนิท
ความจริงถ้าใครจำได้ ดิฉันได้บอกเป็นนัย ๆ ตั้งแต่ต้นปีแล้วว่าได้ทุน เพียงแต่ไม่บอกว่าไปไหน และไปนานเท่าไร
ตัวเองได้ทุนมาทำวิจัยหนังในต่างประเทศนานหลายเดือนแล้ว แรก ๆ เกือบทิ้งทุนแล้วเหมือนกัน เพราะงานเยอะ แถมเขาไม่ให้เดินทางออกนอกประเทศเลย เข้ามาแล้ว ต้องอยู่ที่นี่ตลอด
แต่หลังจากคิดไตร่ตรองแล้ว ก็เลยยอมมา เพราะบอกตรง ๆ เลยว่า รายได้ส่วนใหญ่ของตัวเองมาจากเมืองนอก เว็บนั้นเป็นเพียงงานอดิเรกเท่านั้น ซึ่งทุกวันนี้ ตัวเองก็ยังไม่ได้เลี้ยงชีพจากการทำเว็บ งบที่สนับสนุนจากกระทรวงวัฒนธรรม ก็เอามาจ่ายค่าโฮสติ้ง ซึ่งมันเริ่มสูงขึ้นตามจำนวนผู้เข้ามาเยี่ยมชม และค่าเรื่องอันน้อยนิดของน้อง ๆ ที่เข้ามาช่วย คือ ตัวเองไม่ชอบเลยที่พวกหนังสือทั้งหลายบอกว่า ไม่มีงบ แล้วให้เด็กเขียนฟรี เอาเปรียบเด็ก กินแรง กินสมองของพวกเขา เพราะท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็ทนระบบนี้ไม่ได้ ต้องออกไปในที่สุด ทั้งที่ความรักของพวกเขานั้น น่าจะเอามาพัฒนา สร้างคนที่ดี ๆ ได้
ในที่สุด ก็ตัดสินใจมา
ชีวิตในประเทศใหม่นี้ มันสนุกสนาน วุ่นวาย อยู่ดี ๆ เป็นคนไม่ชอบ กลับมาเป็น alien ที่นี่ ดิฉันต้องไปลงทะเบียนเป็นคนต่างด้าวน่ะ ชวนให้นึกถึงอาม่าสมัยเด็ก ๆ อาม่าก็ต้องถือใบต่างด้าวเหมือนกัน
อยู่ดี ๆ ขี่จักรยานในเมืองไทยไม่ชอบ กลับมาประเทศแออัด ที่เกือบหงายหลัง เดินผิดมุมนิดเดียว คนเดินชน จนเกือบตกบันได ดีที่หนุ่ม ๆ ข้างหลัง เขาช่วยรับไว้ โอ้ ลืมเอารองเท้้าแก้วไปทิ้งไว้
แต่ี้เว็บก็ยังคงเคลื่อนไหวของมันตามปรกติ จากความช่วยเหลือของบุคคลรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นน้อง ๆ ที่ทำเว็บ หรือเพื่อน ๆ ในวงการหลายท่าน ก่อนมานั้น ก็ได้บอกกับคนที่สนิทชิดเชื้อกัน และเจ้าหน้าที่ค่ายหนังเกือบทุกแห่ง ทำให้เว็บมันดำเนินต่อไปได้ โดยไม่มีใครสังเกต และเท่าที่ผ่านมานั้น มีคนอ่านเพียงคนเดียวที่อีเมล์มาถามว่า ทำไมตัวเองไม่วิจารณ์หนังเลย หลังจากหนังเรื่อง สายลับจับบ้านเล็ก
เท่าที่ผ่านมา ตัวเองต้องทำจับงานสองเท่า ทั้งเว็บและงานวิจัย แถมอุตสาหกรรมของประเทศที่ตัวเองกำลังอยู่นี้ก็ใหญ่มาก ซับซ้อนไม่เหมือนกับประเทศที่เคยไปมาก่อนหน้านี้ อีกทั้งงานเดิมที่เคยทำ ไม่ว่าจะเป็นเทศกาลหนัง บทความต่างประเทศ ก็ถึงกำหนดการของมัน ทำเอาตัวเองค่อนข้างแย่เหมือนกัน เวลาส่วนใหญ่ก็จะอยู่กับการทำงาน ไม่ได้ออกไปมองบ้านมองเมืองเหมือนอย่างประเทศที่เคยผ่านมา
ตัวเองเช่าอพาร์ตเมนท์ที่มีแต่คนต่างชาติ ห้องหนึ่งเป็นหนุ่มสาวชาวออสเตรเลีย มาทำงานวิจัยอะไรไม่ทราบ อีกห้องเป็นคนอังกฤษรุ่นเดียวกับ บก. อีกคนเป็นหนุ่มอเมริกัน ใส่สูทไปทำงานทั้งวัน และคนสุดท้ายเป็นคนเวียดนาม เหตุผลที่มาอยู่แออัดแบบนี้ ก็เพื่อความประหยัดตามสไตล์ อีกอย่าง ตัวเองเป็นคนประเภทขี้ลืม ต้องอยู่บ้านที่มีคนอยู่เยอะ ๆ อย่างเมื่อวันก่อน ต้องไปสัมภาษณ์คน ออกจากบ้านไปแล้วครึ่งชั่วโมง ต้องรีบซิ่งรถไฟกลับเข้าบ้านใหม่ เพราะลืมเอาขวดน้ำออกจากไมโครเวฟ กลัวมันจะระเบิดเข้า
ต่อไปนี้ตัวเองจะพยายามเริ่มออกไปมอง ๆ ข้างนอกมากขึ้น อยากเขียนเรื่องในเชิงวัฒนธรรมและไลฟ์สไตล์เหมือนที่ผ่านมา โดยผูกหนังเข้าไปด้วย เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ มองภาพอะไร ก็คิดถึงหนังเรื่องโน้นเรื่องนี้เสมอ
วันก่อน ฝนตกทั้งวัน คนกางร่มกันเป็นแถว แถวนั้น ปรกติก็คนเป็นล้านอยู่แล้ว พอฝนตก ร่มก็ชนกันเป็นว่าเล่น ชอบมากเลย ตอนที่ทุกคนยกร่มหลบกันนั้น มันเหมือนยีนส์ เคลลี่ จาก Singing In the Rain กำลังเต้นรำ เห็นยีนส์ เคลลี่เป็นร้อยเป็นพัน ยกร่มเป็นแถว น่ารักจัง
เมื่อคืนนี้ พนักงานส่งของมาเคาะประตูตอนสี่ทุ่มครึ่ง พอเขายื่นซองดีวีดีให้ เห็นแล้ว ดีใจมาก เพราะดีวีดีทั้งหมดเป็นหนังของนาโอมิ คาวาเสะถึง 8 เรื่อง ทั้งงานสารคดีและหนังเรื่อง ซึ่งไม่มีขายทั่วไป ดิฉันบอกหลาย ๆ คนว่านาโอมิกับอภิชาติพงศ์ เป็นสองคนที่มีความเหมือนบนความแตกต่าง ทั้งสองคนชอบทำหนังเกี่ยวกับบ้านเกิด ชีวิตของตนและคนรอบตัว ถ้ามีโอกาสอยากไปฉายหนังนาโอมิที่เมืองไทยให้ได้
ที่เล่าเรื่องอะไรมามากมาย ก็เพราะอยากแบ่งปันความสุขให้คุณผู้อ่าน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณในปีที่ผ่านมา ขอให้ลุกขึ้นมาใหม่ ต่อสู้อีกครั้ง และขอให้แฟนเว็บมีความสุขเหมือนกันในปีใหม่นี้นะคะ
ส่งอีเมลมาทักทายคนไกลบ้านกันบ้าง
คนไกลบ้าน |
